Column: De trap en ik

Mijn eerste herinnering van traplopen is meteen al een van mijn meest desastreuze herinneringen die ik heb. Het waren kleine voetjes op dikke wollen roze sokken zonder die kleine anti slip noppen die de trap destijds opgingen. Ik was drie jaar.

Er zat een geel fluitje in mijn mond, niet zo’n fluitje wat scheidsrechters berispend gebruiken maar een fluitje wat hetzelfde geluid maakt als een vrolijk vogeltje in de lente. Tenminste, dat was wat ik dacht. “Pappa!” riep ik terwijl de roze sokken snel over de treeën schoven naar boven. “Ik ben een vogel! Luister maar.” Ik rende naar boven. Fluitje in de mond, handen in de lucht bewegend. Geen anti slip sokken.

Mijn voeten kwamen los van de trap. Een halve seconde vloog ik met nog steeds het fluitje in mijn mond. Als een echt vliegend vrolijk vogeltje in de lente. Helaas wat de landing minder leuk. Ik weet nog dat ik mijn moeder verschrikt haar armen naar mij toe zag spreiden, maar het was al te laat. Met een grote klap kwam ik met mijn gezicht op de keiharde vloer terecht. Ik proefde bloed en begon het huilen. Dit is niet alleen mijn eerste keer herinnering van traplopen, maar ook mijn meteen eerste litteken.

stairs

Thuis had vroeger iedereen herkenbare voetstappen op de trap. Mijn moeder heeft harde zware stappen, alsof er een reus dreigend naar boven komt. Mijn vader heeft weinig stappen, omdat hij met zijn lange benen standaard twee treeën overslaat. Mijn broertje heeft een soort mix tussen de twee. Keihard en weinig. Mijn voetstappen op de trap zijn totaal anders. Mijn voeten beginnen meestal te snel en enthousiast omhoog te klimmen, die meteen daarop worden afgestraft en naar beneden glijden tot ik weer vijf treeën lager sta. Met flink wat gescheld komen ze uiteindelijk weer vooruit en gaan ze in nog snellere stappen de trap op, waardoor ik weer naar beneden val. Jep, zo gaat dat bij mij.

Waarom vertel ik dit hele verhaal? Omdat ik net voor de honderd-veelste keer van de trap ben gevallen, dus ik ben best geïrriteerd. Waarom kan ik in godsnaam niet traplopen? Waarom zit ik altijd onder de blauwe plekken omdat ik weer eens naar beneden ben gevallen? Waarom, wereld, waarom ik?

Het litteken heb ik natuurlijk nog steeds. Waar ooit, twintig jaar geleden, mijn melktandje hard door het velletje onder mijn onderlip werd gepiercet zit nu een klein wit streepje. Niemand kan het zien, en weinig weten dat daar iets zit. Maar ik zal daardoor nooit mijn haat voor traplopen vergeten. Nooit.

Tip van de week:

  • Ga een avondje uit naar een cabaretier of een andere theatervoorstelling. Het is eens wat anders dan een bioscoopavondje, en ontzettend vermakelijk. Zoek op internet welke performers waar optreden en boek een ticket. Niets houdt je tegen!

 Geschreven door Isa Jonkers

Advertenties
, , , , , ,

Volg Fabeaulish!

Abonneer op onze RSS feed en sociale profielen om updates te ontvangen.

2 reacties op “Column: De trap en ik”

  1. chucky1012 Zegt:

    Ik ben net zo en ook kort geleden van de trap gevallen.
    Au…..
    Maar al meerdere keren.

    Beantwoorden

  2. Marieke Zegt:

    Kleine ik wass niet zo goed met traplopen, vooral onbekende trappen waren een ramp. Bij vriendinnen viel ik eigenlijk standaard de eerste keer van de trap af haha (: Nu gaat het gelukkig een heel stuk beter.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: